Dit keer geen verhaaltje, maar een filmpje. Met een verhaaltje natuurlijk. Dat dan weer wel.
De avonturen van Hes
donderdag 24 januari 2013
woensdag 21 december 2011
Een kerstliedje
Naar A Christmas Carol van Charles Dickens
Het was 24 december. Een dag voor kerst. Sebastiaan zat op de bso. Vandaag nog. Morgen begon de kerstvakantie en waren zijn ouders ook thuis. Hij zat op de bank met zijn DS te spelen. Jochem en Saartje waren net komen vragen of hij een spelletje met ze wilde doen. Dat had hij weleens eerder gedaan, maar daarna vroegen ze steeds of ze ook een keer met zijn DS mochten. En dat wilde hij niet. Moesten ze er zelf maar een aan hun ouders vragen. Nu kwam Bart bij hem zitten.
'Mag ik kijken?' vroeg Bart.
'Mag ik kijken?' vroeg Bart.
'Ja hoor.' mompelde Sebastiaan zonder op te kijken van zijn schermpje. Hij had er eigenlijk geen zin in. Ook Bart zou wel weer met zijn DS willen spelen.
'Hee, dat spelletje ken ik!' riep Bart enthousiast. 'Er zit daar een geheime doorgang, hè.' Sebastiaan ging gewoon door.
'Hee, je loopt er voorbij.' zei bart. 'Weet je niet waar het is? Zal ik het even laten zien?'
Zie je wel, dacht Sebastiaan. Nu wil hij met mijn DS. Dat is het enige dat ze altijd willen.
'Nee.' zei Sebastiaan een beetje kortaf. 'Ik kan het zelf wel.'
'Ik wilde alleen maar helpen, hoor.' zei Bart en hij stond op.
Sebastiaan keek naar zijn schermpje. Nu had hij helemaal geen zin meer. Die bemoeial had het verpest. Hij stopte zijn DS in zijn tas en stond op. Hij keek op of niemand hem zag en hij glipte het lokaal uit. De bso zat in hetzelfde gebouw als zijn school, dus er was genoeg ruimte om even alleen te zijn. Hoewel dat eigenlijk niet mocht.
Hij deed de deur open van het lokaal van groep zeven. Hier zou hij rustig kunnen zitten. Toen hij het lokaal in keek, schrok hij. Daar zat al iemand!
'Wie ben jij?' vroeg hij.
Het meisje keek op. 'Ik ben Johanna.' zei ze. 'Kerstgeest van het verleden.
'Kerstgeest, ja hoor.' zei Sebastiaan. 'Wat doe je hier?'
'Ik ben hier voor jou', zei het meisje en ze liep ze naar hem toe. 'ik wil je wat laten zien, kom mee.'
Ze nam hem mee terug naar de bso. Terwijl ze terugliepen, zag Sebastiaan dat de school veranderd was. Hij keek op een bordje bij het raam. Groep 6B, juf Marieke stond erop. Dat klopte helemaal niet! Groep 6B zat ergens anders!
'Waar zijn we?' vroeg Sebastiaan. Hij begreep er niets van.
'Ssssst, kijk maar!' zei Johanna.
Hij zag twee jongetjes, een paar jaar jonger dan hij. Hee, dacht Sebastiaan. dat ene jongetje zit nu niet meer op de bso. Hij is verhuisd. Het andere jongetje draaide zich om. Sebastiaan schrok. 'Dat ben ik!' riep hij. 'Hoe kan dat? Waar zijn we? Wie ben jij?'
'Kijk nou maar', glimlachte het meisje. Zou ze dan echt een geest zijn?
Hij zag de twee jongetjes spelen. Hij vond het gek om naar zichzelf te kijken. Hijzelf speelde met een autootje. Het andere jongetje had ook een auto. Het was een bestuurbare auto met afstandsbediening, zag Sebastiaan nu. Hij keek nog even en zag hoe zijn jongere versie jaloers naar de bestuurbare auto keek. Hij mocht er heel even mee spelen, maar daarna werd de afstandsbediening ruw afgepakt. De tijd was om, had het jongetje gezegd. Huilend rende de jonge Sebastiaan het lokaal uit. De echte Sebastiaan rende erachteraan, maar toen hij het lokaal uit rende was het donker en stond hij op straat. Een jongetje van zijn leeftijd keek hem aan. Sebastiaan schrok.
'Hoi Sebastiaan!' zei hij. 'Ik wil je wat laten zien. Kom je mee?'
Nog een keer? dacht Sebastiaan.
'Gaan we nou weer een of andere stomme jeugdherinnering bekijken?', mopperde hij.
'Nee hoor, wees maar niet bang.' zei het jongetje opgewekt. 'Ik ben de kerstgeest van het heden.
Ze liepen naar een huis en door de ramen keken ze naar binnen. 'Dat is Saartje' zei Sebastiaan verwonderd, 'van de bso.' Hij zag hoe Saartje met haar ouders de kerstboom versierde. Ze lachten veel. Hup! Daar tilde Saartjes vader haar op zijn nek, zodat ze de piek op de boom kon zetten. Ook haar kleine broertje hielp mee. Hij versierde de onderste takken. Het zag er heel gezellig uit.
'Kom, we moeten verder!' zei de kerstgeest en hij liep weg. Sebastiaan schrok op uit het vredige beeld. 'Waar moeten we dan naartoe?', vroeg hij verbaasd.
Het jongetje lachte alleen maar en liep door. Hm, ook al zo'n kletskous, dacht Sebastiaan.
Ze kwamen bij een ander huis aan. Sebastiaan herkende het huis van Bart. Hij zag een lange tafel, gedekt voor wel tien personen. Barts vader kwam aanlopen met een grote pan met soep en riep: 'Aan tafel!'
Toen de deksel eraf ging zag Sebastiaan dat het helemaal geen soep was. Het was boerenkool!
'En omdat het kerst is: vandaag extra veel jus!' zei de opa van Bart vrolijk.
Vond hij het dan niet jammer dat er geen uitgebreid kerstdiner op tafel stond?
Na het eten wasten ze samen af en speelden ze spelletjes. De open haard ging aan en een klein meisje viel op opa's schoot in slaap.
'Oké, kom mee!', hoorde Sebastiaan ineens naast zich. Het jongetje pakte zijn hand en de wereld om hun heen verdween. Toen hij weer wat kon zien, stonden ze op een drukke weg.
'Bij wie gaan we, AAAH!' Sebastiaan had wat willen vragen, maar zag ineens dat het jongetje nu een meisje was. Van schrik liet hij haar hand los.
'Volg mij.' zei ze. 'Ik ben Britta, kerstgeest van de toekomst.'
'Toekomst?' Sebastiaan keek haar vragend aan. 'Waar zijn we?'
De winkels kwamen hem wel bekend voor. Alleen reden er heel andere auto's en zagen de huizen er veel nieuwer uit. Voor de deur van een grote flat bleef het meisje staan.
'Hier moeten we naar boven.' zei ze en ze wees omhoog. Ze pakte Sebastiaans hand en samen zweefden ze naar boven. Het verbaasde Sebastiaan al lang niet meer.
Ze kwamen tot stilstand op een saai balkon. Er stond een verdorde plant in de hoek en een paar vuilniszakken. Door het raam zagen ze een volwassen man. Hij zat achter zijn computer en mompelde wat. Om hem heen lagen allemaal papieren. Hij leek verzonken in zijn werk... En dat met kerst.
Britta stapte door het raam naar binnen.
'Wat doe je?' siste Sebastiaan. 'Je kunt niet zomaar dat huis binnengaan!'
Britta lachte. 'Kerstgeest, weet je nog?'
Voorzichtig stapte Sebastiaan achter haar aan. Het was een mooi appartement, met allemaal dure spullen.
'Kijk. Een kerstkaart.' zei Britta en ze liet een kaart zien met bloemen. Fijne feestdagen stond erop. En met een bibberig handschrift: Maak er wat van dit jaar, jongen. Van je moeder.
'Waarom zijn we eigenlijk bij deze man op bezoek?', vroeg Sebastiaan. 'Wie is dit?' Britta keek hem aan. 'Kijk zelf maar.' zei ze.
Sebastiaan keek eens goed naar de man. Hij kwam hem bekend voor. Hij leek een beetje op zijn vader. Maar als dit de toekomst was, dan moest zijn vader al veel ouder zijn. Daar! Op die foto! Dát was zijn vader. Maar dan was dit... Deze troosteloze verschijning, die met kerst in zijn eentje thuis zit en maar één kerstkaart krijgt.... Dat was hijzelf!
Sebastiaan keek nog eens goed om zich heen. Al die dure spullen waren dus van hem. Dan had hij vast een goede baan gekregen. Nouja... goed? Een goed salaris blijkbaar, maar ook doorwerken met kerst. Of was dat alleen maar omdat hij niets beters te doen had? En niemand had om naartoe te gaan.
Sebastiaan keek nog even naar zijn latere zelf. Hij werd er niet vrolijk van.
'Kan ik nu weer terug naar de bso?' vroeg Sebastiaan een beetje knorrig aan Britta.
'Geen reden om er chagrijnig van te worden, hoor. Jij bent het maar.' zei Britta plagerig.
'Jij hebt makkelijk praten.' zei Sebastiaan. 'Laten we gaan.'
Terug op de bso zwaaide Britta naar Sebastiaan.
'Dag.' Zei Sebastiaan. Hij keek haar na. Nog voor ze de hoek om was, verdween ze in het niets.
Hij zuchtte.. op de bso zouden ze wel boos zijn dat hij zo lang was weggebleven. Voorzichtig stapte hij het lokaal in. Gek, niemand keek op. Hij keek op de klok. Er was helemaal geen tijd voorbij gegaan! Dan ging hij ook maar zitten alsof er niets aan de hand was.
Toen zijn moeder hem kwam halen, rende hij naar haar toe. 'Mam!' riep hij. Enthousiast ving zijn moeder hem op. Terwijl ze naar de auto liepen, vroeg Sebastiaan: 'Zullen we morgen een keer zelf koken, mam?' Verrast keek zijn moeder op. Ze gingen eigenlijk altijd uit eten met kerst.
'En wat zou je dan willen maken?' vroeg ze.
'Iets lekkers.' zei Sebastiaan.
'Nou,' zei zijn moeder, 'dan moeten we maar snel boodschappen gaan doen.' Samen gingen ze naar de supermarkt. Ze haalden van alles in huis waarmee ze een heerlijk kerstgerecht konden maken.
De volgende dag dekte Sebastiaan zelf de tafel. Hij maakte het net zo mooi als in een restaurant.
'Kijk, pap!', zei Sebastiaan en hij wees op een zelfgeschreven naambordje, 'hier zit jij!'
Zijn vader keek verbaasd op.
Na het eten stond Sebastiaans moeder op. 'Zo,' zei ze, 'na al dat harde werk heb je dit wel verdiend.' Ze haalde een pakje onder de kerstboom vandaan. Sebastiaan pakte het uit en zag: een nieuw spelletje voor de DS!
'Yes!' riep hij blij. 'Dank je wel!' Hij gaf zijn ouders een zoen. 'Mag ik hem meteen proberen?' vroeg Sebastiaan. Zijn moeder knikte.
Toen hij een paar dagen later weer op de bso kwam, was het rustig. Niet veel ouders hoefden te werken tussen kerst en oud en nieuw. Hij had zijn DS met zijn nieuwe spelletje meegenomen. Bart was er wel en kwam geinteresseerd naast hem zitten.
'Wow, een nieuw spel?' vroeg Bart.
'Ja...' zei Sebastiaan, 'wil je het een keer proberen?'
'Eh, ja, tuurlijk... mag dat?' vroeg Bart.
Sebastiaan gaf de DS aan Bart en keek met hem mee. Hij kon het eigenlijk best wel goed. Om beurten probeerden ze de levels te halen. De ene keer lukte het Sebastiaan. De andere keer Bart. Eigenlijk was het toch wel leuk om te delen.
De drie kerstgeesten hadden door het raam staan kijken. Ze lachten. Missie volbracht.
dinsdag 11 oktober 2011
Weerman
Joris speelde buiten. Hij had net nieuwe skeelers en hij kon al allerlei trucjes. Hij kon de stoep al op en af zonder te vallen . En bij drempels maakte hij een sprongetje. Ook kon hij al aardig achteruit skeeleren. Buiten spelen vindt hij het leukste wat er is!
“Joris! Kom naar binnen, het eten staat klaar!” hoorde hij ineens roepen.
Het was zijn moeder. Joris ging naar binnen. Hij had wel trek gekregen van het skeeleren.
“Mag ik mijn skeelers aanhouden, mam? Dan kan ik na het eten weer naar buiten.”
Zijn moeder vond het prima.
“Ga maar snel zitten.”
Joris wilde vragen wat ze gingen eten, maar hij rook het al. Lekker: spaghetti met rode saus. Terwijl ze zaten te eten begon het nogal donker te worden buiten. Er kwamen een heleboel donkere wolken voor de zon. Als het maar niet gaat regenen, dacht Joris.
Tijdens het toetje begon het toch te regenen. Niet heel hard, maar toch. Als het regende, kon hij niet op zijn skeelers, die konden dan kapot gaan, had zijn moeder gezegd.
“Mag ik nog buitenspelen, mama? Zonder skeelers?” vroeg Joris. “Ik kan Sarina vragen of zij met mij wil spelen.”
“Als je je jas aandoet, mag je naar buiten.” Zei zijn moeder. “Maar als het gaat onweren, wil ik dat je meteen naar binnen komt. Dat is gevaarlijk!”
Joris trok snel zijn skeelers uit en zijn regenlaarzen aan. Hij gaf zijn moeder een kus en ging naar buiten.
“Tot zo!”Riep Joris blij.
Joris rende naar het huis van Sarina. Ze woonde maar één straat verderop. Toen hij aankwam bij het huis, belde hij aan. Sarina’s vader deed open.
“Hallo papa van Sarina, is Sarina er?”
“Hallo Joris,” glimlachte Sarina’s vader. “Sarina is er wel, maar wij hebben bezoek. Ze kan dus niet komen spelen vandaag.”
Jammer, dacht Joris. Maar in zijn eentje kon hij ook goed spelen. Hij liep nog een straat verder, daar waren weilanden. Langs de rand van het weiland, bij het water, waren altijd een heleboel beestjes. Nu het regende, waren er vast veel regenwormen. Terwijl hij naar het weiland liep, hoorde hij in de verte wat gerommel. Het begon toch te onweren.
Hij keek om zich heen. Er gebeurde helemaal niets. Hoezo, gevaarlijk? Zijn moeder maakte zich weer veel te veel zorgen om niets. Rustig liep Joris naar de kant van het water. Voor zo’n beetje gedonder hoefde hij heus nog niet naar huis.
Joris had al vier regenwormen gevangen. Af en toe keek hij op naar de lucht. Die werd soms verlicht door een bliksemflits. Hij had weleens gehoord dat mensen geraakt konden worden door de bliksem. Maar dat zou hem heus niet gebeuren. Verderop stond een boom. Die zou dan geraakt worden, want die was veel groter dan hij.
Toen hij zich weer omdraaide om nog wat regenwormen te zoeken, schrok hij op van een nieuwe flits. Alles om zich heen werd fel verlicht. Hij hoorde een harde knal en ineens was alles zwart! Hij voelde, zag en hoorde niets meer. Zijn gedachten zonken weg. Alles was stil.
Op de grond naast de weilanden werd Joris wakker. Wat was er nou gebeurd? Was hij geraakt door de bliksem? Hij was erg geschrokken, maar verder voelde hij zich goed. Hij voelde aan zijn armen en benen. Alles was normaal. Hij ging maar snel naar huis. Hij had geen idee hoe lang hij daar had gelegen. Maar het was nog licht, dus waarschijnlijk niet heel laat.
Toen hij thuiskwam, zag hij zijn moeder. Ze zat rustig op de bank te lezen. Ze was dus nog niet ongerust. Joris besloot te doen alsof er niets gebeurd was en hij liet trots de wormen zien die hij had gevangen. Samen met zijn moeder keek hij nog even tv en daarna ging hij naar bed. Morgen was het zondag, dus kon hij weer de hele dag buiten spelen. Hopelijk was het dan weer lekker weer.
Toen Joris de volgende ochtend beneden kwam, was zijn moeder de tafel al aan het dekken voor het ontbijt. Vanuit het keukenraam zag hij de donkere wolken. Het ging zo vast weer regenen.
“Het weer ziet er niet best uit.” zei zijn moeder.
“Nee.” Mopperde Joris. “ik wou dat de zon scheen!”
Meteen daarna trokken de wolken weg en kwam de zon inderdaad door.
“Kijk,” zei zijn moeder, “je hebt geluk!”
Snel at hij zijn boterham op en trok zijn schoenen aan.
“Mag ik buiten spelen?” Vroeg hij terwijl hij zijn jas al aantrok.
“ja,” zei zijn moeder lachend. “kom je op tijd terug voor het middageten?”
Joris pakte zijn vlieger en liep naar de parkeerplaats. Daar was altijd veel plek om zijn vlieger op te kunnen laten. Eenmaal op het plein rende hij hard, met zijn vlieger hoog. Hij liet hem los en....
Een meter verder viel hij weer op de grond. Er was veel te weinig wind! Joris keek naar de lucht. Als het nou wat harder waaide...
Meteen hoorde hij de bladeren van de bomen ritselen en de vlieger begon wat te wapperen. Hij rende nog een keer met de vlieger hoog in de lucht en ja hoor, daar ging hij. De vlieger werd meegenomen door de wind totdat hij boven de bomen kwam.
Gek, dat het ineens zo waait, dacht Joris. Als het nou nog harder zou waaien, kon de vlieger dan nog hoger?
Meteen ging het harder waaien.
Het lijkt wel of de wind doet wat ik wil! Dacht Joris.
En inderdaad, Joris kon denken dat het zachter waaide en meteen ging het zachter waaien. Als hij harder wilde, waaide het harder. Misschien was de zon ook wel gaan schijnen omdat hij het wilde.
Hij haalde de vlieger weer naar beneden. Zou hij het dan ook kunnen laten regenen?
Hij had het nog niet gedacht of er begonnen zich al wolken te vormen in de lucht. Op het moment dat hij regen dacht, voelde hij de eerste druppels vallen. Hij rende naar binnen om zijn regenlaarzen aan te trekken en mama’s grote paraplu te pakken. Hij liet het keihard regenen en ondertussen sprong hij in alle plassen. Wat een pret!
Toen hij geen zin meer had in de regen, liet hij de zon weer schijnen. Als ik het nu eens liet vriezen... dacht Joris... Er kwam een koude wind opzetten en hij zag dat de pas gevormde plassen langzaam bevroren! Hij nam een aanloopje en gleed over een grote plas heen. Hij rende de hele straat uit en gleed over alle plassen.
Inmiddels kreeg hij het wel koud, dus hij bedacht dat de zon maar weer moest schijnen. Natuurlijk gebeurde dat meteen. Joris vond het maar wat gaaf! Nu ben ik net een soort Superman dacht hij.Maar dan... Weerman! Hij wilde weleens proberen wat hij allemaal kon.
Hij liet de zon schijnen, want dat was lekker warm, maar tegelijk liet hij het ook regenen. Meteen zag hij een mooie regenboog. Hij wilde dat de wind zo hard waaide dat hij er tegenin kon leunen zonder om te vallen. Als ik het nu harder laat waaien, dacht hij, kan ik misschien wel vliegen. Hij maakte zijn jas als een soort vleugels en de wind ging nóg harder waaien. Hij verloor bijna zijn evenwicht. Hij maakte een grote sprong en zodra zijn voeten de grond loslieten, werd hij meegenomen op de wind.
Vol verbazing keek hij in het rond. Wat ging hij hoog!
Hij werd nu wel erg nat, dus hij liet het maar ophouden met regenen, de wind mocht nog wel wat harder blazen van Joris. Hij werd meegevoerd tot hoog in de lucht. Oei! Dacht hij, dit is wel erg hoog! Hoe kom ik nu weer beneden?
Ik moet de wind laten stoppen, dacht Joris. En meteen viel de wind weg. Heel even leek Joris stil te hangen in de lucht. Daarna begon hij te vallen. Steeds sneller en sneller viel hij naar beneden.
“Mamaaaaa!!” Riep hij en hij kneep zijn ogen dicht.
“Joris!” hoorde hij zijn moeders stem.
Joris deed zijn ogen open en hij zag zijn moeder. Ze keek bezorgd naar hem. Waar kwam zij vandaan? Waar was hij?
Hij lag in een bed in een kamer met veel wit en met lichtgroene muren.
“waar ben ik?” vroeg Joris.
“Oh je bent wakker!” zei zijn moeder. “Je bent in het ziekenhuis. Weet je nog dat je buiten ging spelen in de regen? Je bent geraakt door de bliksem.”
Joris keek zijn moeder aan. Hij voelde dat zijn lijf wel pijn deed. Het was dus allemaal maar een droom! Er zat nog een man naast zijn moeder. Het was de bakker.
“Dit is Achmed.” Zei zijn moeder. “Hij was op weg naar huis en reed langs het weiland. Daar zag hij jou liggen. Hij heeft je meteen naar het ziekenhuis gebracht.”
Joris keek naar Achmed. Het is maar goed dat hij me gevonden heeft, dacht Joris. Achmed heeft dan wel geen speciale krachten, maar eigenlijk is hij meer een superheld dan ik.
vrijdag 23 september 2011
De avonturen van Klaas
Klaas zat aan het ontbijt. Hij kreeg zijn boterham maar moeilijk op. Hij had helemaal geen zin om naar school te gaan! Op school waren Ivo, Samuel en Rosa hem altijd aan het pesten. Ze zeiden gemene dingen, omdat hij best mager was en niet zo goed was in gym. Rosa was heel goed op de toestellen en samuel gooide met trefbal altijd zo hard dat klaas er bang van werd. Vanmiddag hadden ze weer gym. Hij wilde er niet aan denken en staarde uit het raam. In de verte zag hij de heuvels. Daar wilde hij zijn! Hij zag de donkere plek aan de rand van de heuvels. Een grot, had zijn moeder gezegd. Hij was benieuwd hoe het daar zou zijn.
Hij schrok op. Hij zat te dromen! Het was tijd om naar school te gaan! Klaas liep altijd zelf naar school. Zijn ouders moesten vroeg werken en het was maar een klein stukje. Hij liep met zijn capuchon op, ookal regende het niet. Maar soms liepen Ivo en Rosa ook over deze weg en hij hoopte dat ze hem niet zo snel zouden herkennen.
"Hee, Klaas! Wacht op ons, dan lopen we met je mee!"
Oh, nee! Dacht klaas. Daar zal je ze hebben. En inderdaad liep hij een paar seconden later tussen Ivo en Rosa in.
"Zo, spijker... Last van de regen?" Vroeg Ivo terwijl hij de capuchon van Klaas' hoofd af trok. Ze noemden hem spijker omdat hij zo dun was.
"Laat me met rust." zei Klaas.
"We mogen toch wel gezellig met ons klasgenootje naar school toe lopen?" Zei Rosa schijnheilig en ze bleven vlak naast hem lopen. Rosa duwde hem, zodat hij bijna tegen een lantaarnpaal botste. Ivo lachte hem uit. “Als we trefbal hebben bij gym straks, ga je eraan.”
En inderdaad: Bij gym deden ze weer trefbal. Klaas deed alsof hij buikpijn had, maar meester Gerard trapte er niet in. Hij hoopte maar dat hij bij Samuel in het team kwam. Dan kon hij in ieder geval niet door die harde ballen geraakt worden. Maar natuurlijk mocht Samuel weer teams kiezen, dus was hij de pineut.
Toen ze weer in de kleedkamer waren, kwamen Ivo en Samuel ineens bij hem staan.
"We hebben jou nodig, Klaas." zei Ivo. "Ja," zei Samuel, "We hebben vanavond weer boksles en we hebben nog niet geoefend deze week." Klaas keek de twee jongens angstig aan. Wilden ze hem nou echt in elkaar slaan?
Terug in de klas dacht klaas er niet meer aan. Het was inmiddels bijna drie uur. Hij had zin om weer naar huis te gaan.
Toen de bel ging bleef Klaas nog lang treuzelen met het opruimen van zijn tafel. Hij hoopte dat Ivo, Rosa en Samuel geen zin hadden om op hem te wachten, zodat hij rustig naar huis kon lopen.
Toen hij uiteindelijk het plein op liep, haalde hij opgelucht adem. Hij zag het drietal nergens. Hij liep opgewekt door het hek toen plotseling Ivo voor hem stond. Daarachter stonden Rosa en Samuel.
"Je dacht toch niet dat je zo makkelijk van ons af kwam?" vroeg Ivo. Samuel stond achter hem al met zijn vuisten gebald. Ze meenden het dus toch! Dacht Klaas. Hij draaide zich om en begon weg te lopen. Ivo, Samuel en Rosa kwamen meteen achter hem aan. Klaas begon te rennen. De drie bleven hem achtervolgen. Door het dorp, langs de weilanden en over de heuvels. Klaas bleef rennen tot hij ineens de grot zag. Van dichtbij zag het er wel akelig uit, maar hij had geen keus. Hij verstopte zich snel.
Vanuit zijn verstoplek zag hij de drie pestkoppen precies voor de grot stoppen om uit te hijgen. "Waar is hij nou?" hoorde hij Rosa zeggen. "Ik denk dat hij de grot in is gegaan. zei Samuel. "We kunnen dus gewoon hier wachten tot hij weer naar buiten komt."
Oh nee! Dacht Klaas. Wat moet ik nu doen?
Om de hoek in de grot zag hij ineens een gele gloed. Het leek wel alsof daar licht brandde. Voorzichtig schuifelde hij in de richting van het licht. Hij moest nog een paar keer de hoek om en toen zag hij het: een soort huis! Midden in een grot! Achterin de grot stroomde wat water uit de bergen en in het midden brandde een vuurtje. Boven het vuur hing een grote ketel waar een heerlijke geur vandaan kwam. Hij liep wat dichter naar de pot om het nog beter te kunnen ruiken.
Plotseling voelde hij een hand op zijn schouder. Hij draaide zich geschrokken om. Voor zijn neus stond een heel lange, angstaanjagende man. Hij had een groot litteken op zijn gezicht en een zwartgrijze baard. Zijn kleren waren vol met gaten en hij liep op blote voeten die helemaal zwart waren van de aarde. Klaas deinsde achteruit.
"Wat moet dat hier?" gromde de man. "Loop je altijd zomaar andermans huis binnen?"
"Eh, nee meneer... eh, het spijt me. Ik eh... ga al." stamelde Klaas en hij liep naar de uitgang van de grot. Na twee stappen draaide hij zich weer om.
"Ik eh... kan eigenlijk niet weg, meneer." zei Klaas.
De man keek hem verbaasd aan.
"Nou, ziet u... buiten staan Samuel, Ivo en Rosa me op te wachten. Ze willen me in elkaar slaan, omdat ik niet goed ben in gym."
De man keek bedenkelijk. "Hoe heet je, jongen?" vroeg hij. "Klaas" zei Klaas. Hij wilde ook vragen hoe de man heette, maar die liep al weg. Klaas volgde hem.
Klaas keek toe hoe de man naar buiten liep. Samuel, Ivo en Rosa zaten er nog. Ze keken geschrokken op naar de enge man die ineens naar buiten kwam.
"Ah, kijk aan." zei de man onheilspellend. "Klaas zei al dat jullie hier zouden zitten. Ik wilde Klaas gebruiken voor in de soep, maar er zit zoals jullie weten niet zoveel vlees aan zijn miezerige botjes." Hij kneep in Rosa's arm. "Kijk, dat lijkt er meer op." zei hij en pakte haar stevig bij haar pols.
Ivo en Samuel sprongen op. "Blijf van haar af!" riepen ze wanhopig en ze trokken aan haar andere arm. "Laat ik jullie hier nooit meer zien." zei de man en hij liet Rosa los. Samuel en Ivo trokken nog wel aan haar arm, dus met z'n drieën vielen ze achterover op de grond. Ze krabbelden op en renden weg, zo snel als ze konden.
De man kwam weer terug de grot in. "Waarom deed u dat?" vroeg Klaas. De man zuchtte diep. "Ik woon niet voor niets alleen. Vroeger waren de mensen ook niet allemaal aardig tegen mij. Ik durfde aan niemand hulp te vragen. Uiteindelijk ben ik maar in deze grot gaan wonen. Ik woon hier nu al twintig jaar."
Klaas bedankte de man en beloofde nog eens langs te komen. Hij ging maar snel naar huis, voordat zijn ouders ongerust werden.
De volgende dag op school keken Ivo, Rosa en Samuel hem ongelovig aan. "W-w-wat doe jij hier?" vroeg Ivo. "Wat h-heb je met die man gedaan?"
"Oh die man... Niks hoor. Hij vond me toch te mager, dus hij heeft me maar laten gaan. Hij vond jullie er wel smakelijk uit zien, dus ik heb beloofd dat ik hem vertel waar jullie wonen als jullie me nog een keer lastig vallen."
De drie pestkoppen draaiden zich stil om en gingen de klas in. Klaas heeft nooit meer last van ze gehad. En de man in de grot? Klaas ging er vaak heen. Dan liepen ze over de heuvels en vertelde de man over vroeger. Of hij hielp in de moestuin, de man teelde zijn eigen groente en hij had kippen. Voor de eieren, want hij at al jaren geen vlees meer.
zaterdag 13 augustus 2011
Verhaaltje
Ergens in de tekst mist een woord (een klein [....]). Als je het hebt gelezen en een idee hebt wat voor klein iets dat zou kunnen zijn, dan hoor ik het graag.
Verhaal (zonder titel)
Verhaal (zonder titel)
Renée keek door het raam van de verhoorkamer. Ze wiegelde op haar benen. Het raam was enigszins besmuikt doordat ze er dicht tegenaan had gestaan.
De stemming van het electoraat had uitgewezen dat zij nu hoofdinspecteur was van de afdeling moordzaken regio Utrecht, ressorterend onder de KLPD. Consciëntieus en noest vervulde ze altijd haar werk als inspecteur, wat haar tot de populairste kandidate voor deze functie had gemaakt. Vorige week was dit uitgebreid gefêteerd. Nu moest ze zich daadwerkelijk bewijzen in een nieuwe zaak.
In het kamertje achter het raam zat een buitenissige man. Het zou haar niet verbazen als zijn naam voorkwam in de nomenclatuur van strafbladhebbenden. Zijn liederlijke uiterlijk deed iets met haar. Normaal gesproken hield ze zich niet zo lang voor de ingang op, maar nu had een zekere vorm van inertie zich van haar meester gemaakt.
Het slachtoffer was een jonge vrouw. Ravissant had een collega haar genoemd. Dat moest –ie uit de foto’s in haar appartement opgemaakt hebben, want haar huidige uiterlijk was op zijn zachtst gezegd non-séduisant. Haar gezicht en hals waren verzengd. Door het vuur was haar nylon duster in de huid van haar hals en schouders gebrand. Het matras was doortrokken met het bloed wat uit een snee in haar zij was gekomen. Het was slechts licht geronnen toen ze met haar team aankwam. Het was dus hooguit een paar uur oud. Rolf en Wouter, de pathologen, waren het lichaam nu verder aan het onderzoeken. Ze hoopte dat ze snel met meer informatie zouden komen. Niet lang voordat de media op de stoep zouden staan en ze hen van informatie zou moeten voorzien...
Deze verdachte zag er rücksichtlos uit. Alsof hij zich er wel in vermeide om jonge vrouwen te verminken. Compleet anders was het bij de eerste verdachte die ze deze ochtend had verhoord. Die had eruit gezien alsof hij normaal gesproken friandises serveerde in een chic restaurant. Hij bleek echter patroon van een oude werf die hij via een sterfhuisconstructie had overgehouden aan een veelzijdig bedrijf in schepenbouw en vrachtvervoer. Inmiddels had hij zich daarin berust en vertelde hij bloemrijk over de nieuwe praam die hij had weten te bemachtigen. Hij diverteerde zich met het opknappen van zulke oude vaartuigen. Het dek was al helemaal vermolmd, maar dat kon hij gemakkelijk repareren, zei hij. Toen ze na die aberratie weer verder had gevraagd naar de zaak, zeeg de man ineen. Van zijn blijmoedige verschijning bleef weinig over. Wezensvreemd had hij verteld hoe erg hij was geschrokken toen hij haar had gevonden. Op de vraag waar hij was op het tijdstip van de moord, kon hij echter geen antwoord geven. Dat hij had geslapen, kon niemand beamen. Renée vermoedde dat hij gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was en daarom in de zaak verzeild was geraakt. Haar partner Jochem probeerde haar er echter van te overtuigen dat de man er meer mee te maken had. Uiteraard moest ze op de feiten afgaan, maar soms had Jochem ook wel een kruideniersmentaliteit. Dat maakte het soms moeilijker voor haar om op zijn theorieën af te gaan. De verdachte was voor alsnog vrij om te gaan door gebrek aan bewijs...
Over de tweede verdachte, Martin, de vriend van het slachtoffer, had ze zich nogal de sappel gemaakt. Het was een innemende jongeman die, zijn koffie fleppend, haar ostentatief aan bleef kijken. Ze had gepreludeerd op een mogelijk motief voor de moord. De vrouw had immers net haar testament laten verlijden, waarin ze haar vriend als eerste begunstigde had aangewezen. Hierop beschimpte de man haar. Hij bitste dat ze nooit een correlatie zou kunnen aantonen tussen het pas opgemaakte testament en de dood van zijn vriendin.
Renée was opgestaan en had zich naast de deur geposteerd. Vanaf daar had ze altijd het gevoel meer verwaardigd te worden, al kon ze dat niet ethologisch onderbouwen. Ze vroeg wanneer ze voor het laatst seks gehad hadden. Hij sprak liever over coïtus, gaf hij aan. Hij zag haar als zijn Succubus. Een engel overdag, een duivel in de slaapkamer. ‘Het enige medicijn voor mijn satyriasis’, voegde hij er haast kwalsterend aan toe.
Dit enigmatisch geklets had haar nog niet echt verder geholpen. Toch wilde ze hem niet laten gaan. Er moest een reden zijn om hem hier te kunnen houden. Het leek echter alsof hij zijn wonne haalde uit het kundig pareren van al haar vragen en opmerkingen. Ze had het zich erg gedebiteerd dat ze niet door zijn doorwrochte verhalen heen kon prikken. Na alles wat ze had gezegd, had hij meesmuilend naar haar gekeken. Alsof hij haar maar koddig vond.
Toen kwam opeens een meisje van rond de zestien het bureau binnengelopen. Als zusje van het slachtoffer had ze het recht om met de hoofdinspecteur te spreken, dus had Renée even vrijaf van de vreemde misantroop. Het anders waarschijnlijk guitige meisje stelde zich voor als langoustine, wat Renées deernis voor het meisje nog wat versterkte. Onnodig, bleek achteraf, want ze heette Augustine.
Augustine had zo’n zuurstokje wat je in twee verschillende smaken suiker kon dippen. Heel nostalgisch. Al dippend vertelde ze over haar zus. Ondanks het relatief grotere leeftijdsverschil waren zij en haar zus van kindsbeen af onafscheidelijk geweest, vertelde Augustine. Ze had het nog niet gezegd of ze barstte in een enorm geweeklaag uit. Het was allemaal de schuld van Martin, had ze geroepen. Talend had Renée geprobeerd erachter te komen wat het meisje bedoelde. Het meisje strubbelde eerst wat tegen, zichtbaar schuldbewust. Ze gaf aan zich aan een soort omerta te moeten houden. Een eed die ze met haar zus had afgesloten toen ze nog jonger waren om nooit over de ander te praten. Gelukkig bleek ze redelijk eenvoudig over te halen door het cliché dat er soulagement te halen valt uit het uitspreken van moeilijke zaken. Stoïcijns deed ze daarna haar verhaal.
Ze beschreef haar zus als een egomaan. ‘Buiten het feit dat ze de ‘heilige eed’ met mij in ere hield, kon niemand staat op haar maken. Om haar autocratie te laten gelden was ze vastberaden om kabbalist te worden. Hoewel zelf niet joods en zonder enig idee waar ze over sprak, canoniseerde ze de kabbalistiek tot haar nieuwe levenswijze. Ze was amper nog te bereiken, alsof ze zich achter een staketsel bevond. Ze werd de dissident van de familie. Het enige waar ze nog over sprak, was ‘heilige Martin’. Dan lispelde ze, als ze het in haar ogen welverdiende epitheton uitsprak.’ Een korte stilte. Het verhaal werd regelmatig onderbroken door allerhande interjecties als ‘kut’, ‘godverdomme’, ‘godbetert’ en af en toe een zucht.
‘Ze was een hypochonder’, ging Augustine verder. ‘Ze –zucht- zag altijd onheil aan de kimme en verwachtte dat haar –zucht- gegoochel met cijfertjes een volta in haar –godverdomme- leven zou betekenen. Kut. Een volta inderdaad, het werd godbetert de verarming van haar leven. Bakenloos en verdoold was ze, alleen had ze dat zelf niet door. Ze vond het zelf, en ik citeer: ‘heel ende gaar ontbolsterend.’’
‘Voordat ze Martin leerde kennen, was ze lucide en monter. Ze had een grote dadendrang en allerlei toekomstplannen. Ze had niks met het bovenzinnelijke. Van al het transcendentaal geneuzel wat je tegenwoordig op tv ziet, moest ze niets hebben. Als je daar tegenwoordig echter een opmerking over maakte, reageerde ze snibbig. Ze mocht toch heus wel van gedachten veranderen? Meestal mondde dat uit in een requisitoir van haar kant, waarbij ze zich allerminst minzaam opstelde.’
Renée keek weer door het raam naar de man. Ze had het gevoel dat zijn achenebbisje voorkomen en apatische blik iets verborgen. Een formalist zou hem meteen tot liefhebber van de sterkedrank of tot exhibitionist hebben gebombardeerd. Als hij zich echter een beetje toilet zou maken, zou hij best een kans maken bij nubiele jongedames.
Ze keek op. Daar kwam Rolf aan met een rapport. Rolf was met zijn ingeschapen vorm van afasie een heuse vermaardheid op het bureau. Toch respecteerde iedereen hem. De laatste reorganisatie had veel arbeidsbesparing opgeleverd, waardoor hij voor zijn plaats binnen het bureau had moeten vechten. Manmoedig was hij naar het hoofdbureau gegaan waar hij een voldingend betoog hield. Het leverde hem naast het behoud van zijn baan een hoofdstuk binnen de ongeschreven historiografie van het bureau op.
Om te voorkomen dat Rolf en Wouter vertweezamen in de kelder, komen ze regelmatig langs om verslag te doen van hun bevindingen. Samen met de laboratoriumspecialist vormen ze een soort ménage à trois. Daarbinnen begrijpen ze elkaar feilloos, maar buitenstaanders hebben er soms nogal moeite mee.
Rolf had een plastic zakje meegenomen met daarin een klein . Het zat in haar kleding beplooid, zei hij. ‘Dan nog iets... we hebben een procreatie gemaakt op basis van de huidige feiten.’ Je moest bij Rolf regelmatig raden waar het over ging. Ze vond het onaardig om hem elke keer op zijn fouten te wijzen. Waar het kon, maakte ze dus uit de context op wat hij daadwerkelijk bedoelde.
’Waarschijnlijk heeft ze haar foerageplek gisteravond elders gezocht (ze is uit eten geweest). We vonden resten van pastrami en schorseneer in haar maag. De jongedame boemelde naar alle waarschijnlijk nogal wat af. Zo ook, verdenken wij, gisteravond. In haar bloed namelijk hoge concentraties alcohol. Ze vlinderde die avond van man naar man of vrouw. Dat wijzen de sporen van speeksel in haar mond aan. Doordat de brand enkel oppervlakkig was, konden we gelukkig uit haar keelholte nog wat sporen waarborgen. Waarschijnlijk had ze aardig wat misbaar gemaakt toen ze in brand stond, want haar luchtpijp en stembanden waren nogal blauw.’ Rolf wist het, misschien wel door de afasie, altijd zo banaal te brengen... Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. ‘Het was geen kaantje hoor!’, voegde hij eraan toe. ‘We vonden nog een poeder rondom haar wond. We dachten eerst dat het een medicijn was, maar we hebben de samenstelling niet teruggevonden in het medisch repertorium. Rick (de laboratoriumspecialist) gaf aan dat het voornamelijk uit glucose bestond. En tot slot: geen sporen van recente copulatie.’
De schellen vielen Renée van de ogen. Ze bedankte Rolf en rende vlug naar buiten. Tegen Jochem riep ze dat hij de buitenissige verdachte naar huis kon sturen en Augustine moest ophalen. Tien minuten laten kwam ze terug en liep meteen door naar Rick. Ze overhandigde hem een zakje Double Dip en vroeg hem dat te vergelijken met het mysterieuze poeder. Ondertussen kwam Jochem met Augustine aan. Ze vertelde Jochem het verhaal en even later kwam ook Rick met de bevestiging dat het inderdaad hetzelfde poeder was.
Nu ze eraan terugdacht, verbaasde de manier waarop Augustine haar verhaal had gedaan haar ook. Na haar aanvankelijke terughoudendheid, werd haar woordenstroom haast onstelpbaar. Haar exorbitante zus had haar wellicht nogal timide gemaakt. Nu zij er niet meer was kon ze eindelijk wat meer in het voetlicht treden. De een zijn dood...
Een toepasselijk adagium.
De zus teemde nu dat er geen reden kon zijn waarom ze haar weer hadden opgehaald. Ze had toch alles verteld wat ze wist? Renée legde ostentatief het zakje Double Dip op tafel en deed weer een stap naar achteren. Ze keek Augustine aan. Die sloeg haar ogen neer en bekende.
Abonneren op:
Posts (Atom)