vrijdag 23 september 2011

De avonturen van Klaas


Klaas zat aan het ontbijt. Hij kreeg zijn boterham maar moeilijk op. Hij had helemaal geen zin om naar school te gaan! Op school waren Ivo, Samuel en Rosa hem altijd aan het pesten. Ze zeiden gemene dingen, omdat hij best mager was en niet zo goed was in gym. Rosa was heel goed op de toestellen en samuel gooide met trefbal altijd zo hard dat klaas er bang van werd. Vanmiddag hadden ze weer gym. Hij wilde er niet aan denken en staarde uit het raam. In de verte zag hij de heuvels. Daar wilde hij zijn! Hij zag de donkere plek aan de rand van de heuvels. Een grot, had zijn moeder gezegd. Hij was benieuwd hoe het daar zou zijn.
Hij schrok op. Hij zat te dromen! Het was tijd om naar school te gaan! Klaas liep altijd zelf naar school. Zijn ouders moesten vroeg werken en het was maar een klein stukje. Hij liep met zijn capuchon op, ookal regende het niet. Maar soms liepen Ivo en Rosa ook over deze weg en hij hoopte dat ze hem niet zo snel zouden herkennen.
"Hee, Klaas! Wacht op ons, dan lopen we met je mee!"
Oh, nee! Dacht klaas. Daar zal je ze hebben. En inderdaad liep hij een paar seconden later tussen Ivo en Rosa in.
"Zo, spijker... Last van de regen?" Vroeg Ivo terwijl hij de capuchon van Klaas' hoofd af trok. Ze noemden hem spijker omdat hij zo dun was.
"Laat me met rust." zei Klaas.
"We mogen toch wel gezellig met ons klasgenootje naar school toe lopen?" Zei Rosa schijnheilig en ze bleven vlak naast hem lopen. Rosa duwde hem, zodat hij bijna tegen een lantaarnpaal botste. Ivo lachte hem uit. “Als we trefbal hebben bij gym straks, ga je eraan.”
En inderdaad: Bij gym deden ze weer trefbal. Klaas deed alsof hij buikpijn had, maar meester Gerard trapte er niet in. Hij hoopte maar dat hij bij Samuel in het team kwam. Dan kon hij in ieder geval niet door die harde ballen geraakt worden. Maar natuurlijk mocht Samuel weer teams kiezen, dus was hij de pineut.
Toen ze weer in de kleedkamer waren, kwamen Ivo en Samuel ineens bij hem staan.
"We hebben jou nodig, Klaas." zei Ivo. "Ja," zei Samuel, "We hebben vanavond weer boksles en we hebben nog niet geoefend deze week." Klaas keek de twee jongens angstig aan. Wilden ze hem nou echt in elkaar slaan?
Terug in de klas dacht klaas er niet meer aan. Het was inmiddels bijna drie uur. Hij had zin om weer naar huis te gaan.
Toen de bel ging bleef Klaas nog lang treuzelen met het opruimen van zijn tafel. Hij hoopte dat Ivo, Rosa en Samuel geen zin hadden om op hem te wachten, zodat hij rustig naar huis kon lopen.
Toen hij uiteindelijk het plein op liep, haalde hij opgelucht adem. Hij zag het drietal nergens. Hij liep opgewekt door het hek toen plotseling Ivo voor hem stond. Daarachter stonden Rosa en Samuel.
"Je dacht toch niet dat je zo makkelijk van ons af kwam?" vroeg Ivo. Samuel stond achter hem al met zijn vuisten gebald. Ze meenden het dus toch! Dacht Klaas. Hij draaide zich om en begon weg te lopen. Ivo, Samuel en Rosa kwamen meteen achter hem aan. Klaas begon te rennen. De drie bleven hem achtervolgen. Door het dorp, langs de weilanden en over de heuvels. Klaas bleef rennen tot hij ineens de grot zag. Van dichtbij zag het er wel akelig uit, maar hij had geen keus. Hij verstopte zich snel.
Vanuit zijn verstoplek zag hij de drie pestkoppen precies voor de grot stoppen om uit te hijgen. "Waar is hij nou?" hoorde hij Rosa zeggen. "Ik denk dat hij de grot in is gegaan. zei Samuel. "We kunnen dus gewoon hier wachten tot hij weer naar buiten komt."

Oh nee! Dacht Klaas. Wat moet ik nu doen?

Om de hoek in de grot zag hij ineens een gele gloed. Het leek wel alsof daar licht brandde. Voorzichtig schuifelde hij in de richting van het licht. Hij moest nog een paar keer de hoek om en toen zag hij het: een soort huis! Midden in een grot! Achterin de grot stroomde wat water uit de bergen en in het midden brandde een vuurtje. Boven het vuur hing een grote ketel waar een heerlijke geur vandaan kwam. Hij liep wat dichter naar de pot om het nog beter te kunnen ruiken.

Plotseling voelde hij een hand op zijn schouder. Hij draaide zich geschrokken om. Voor zijn neus stond een heel lange, angstaanjagende man. Hij had een groot litteken op zijn gezicht en een zwartgrijze baard. Zijn kleren waren vol met gaten en hij liep op blote voeten die helemaal zwart waren van de aarde. Klaas deinsde achteruit.

"Wat moet dat hier?" gromde de man. "Loop je altijd zomaar andermans huis binnen?"
"Eh, nee meneer... eh, het spijt me. Ik eh... ga al." stamelde Klaas en hij liep naar de uitgang van de grot. Na twee stappen draaide hij zich weer om.
"Ik eh... kan eigenlijk niet weg, meneer." zei Klaas.
De man keek hem verbaasd aan.
"Nou, ziet u... buiten staan Samuel, Ivo en Rosa me op te wachten. Ze willen me in elkaar slaan, omdat ik niet goed ben in gym."
De man keek bedenkelijk. "Hoe heet je, jongen?" vroeg hij. "Klaas" zei Klaas. Hij wilde ook vragen hoe de man heette, maar die liep al weg. Klaas volgde hem.

Klaas keek toe hoe de man naar buiten liep. Samuel, Ivo en Rosa zaten er nog. Ze keken geschrokken op naar de enge man die ineens naar buiten kwam.

"Ah, kijk aan." zei de man onheilspellend. "Klaas zei al dat jullie hier zouden zitten. Ik wilde Klaas gebruiken voor in de soep, maar er zit zoals jullie weten niet zoveel vlees aan zijn miezerige botjes." Hij kneep in Rosa's arm. "Kijk, dat lijkt er meer op." zei hij en pakte haar stevig bij haar pols.

Ivo en Samuel sprongen op. "Blijf van haar af!" riepen ze wanhopig en ze trokken aan haar andere arm. "Laat ik jullie hier nooit meer zien." zei de man en hij liet Rosa los. Samuel en Ivo trokken nog wel aan haar arm, dus met z'n drieën vielen ze achterover op de grond. Ze krabbelden op en renden weg, zo snel als ze konden.

De man kwam weer terug de grot in. "Waarom deed u dat?" vroeg Klaas. De man zuchtte diep. "Ik woon niet voor niets alleen. Vroeger waren de mensen ook niet allemaal aardig tegen mij. Ik durfde aan niemand hulp te vragen. Uiteindelijk ben ik maar in deze grot gaan wonen. Ik woon hier nu al twintig jaar."

Klaas bedankte de man en beloofde nog eens langs te komen. Hij ging maar snel naar huis, voordat zijn ouders ongerust werden.

De volgende dag op school keken Ivo, Rosa en Samuel hem ongelovig aan. "W-w-wat doe jij hier?" vroeg Ivo. "Wat h-heb je met die man gedaan?"
"Oh die man... Niks hoor. Hij vond me toch te mager, dus hij heeft me maar laten gaan. Hij vond jullie er wel smakelijk uit zien, dus ik heb beloofd dat ik hem vertel waar jullie wonen als jullie me nog een keer lastig vallen."

De drie pestkoppen draaiden zich stil om en gingen de klas in. Klaas heeft nooit meer last van ze gehad. En de man in de grot? Klaas ging er vaak heen. Dan liepen ze over de heuvels en vertelde de man over vroeger. Of hij hielp in de moestuin, de man teelde zijn eigen groente en hij had kippen. Voor de eieren, want hij at al jaren geen vlees meer.