dinsdag 11 oktober 2011

Weerman


Joris speelde buiten. Hij had net nieuwe skeelers en hij kon al allerlei trucjes. Hij kon de stoep al op en af zonder te vallen . En bij drempels maakte hij een sprongetje. Ook kon hij al aardig achteruit skeeleren. Buiten spelen vindt hij het leukste wat er is!
                “Joris! Kom naar binnen, het eten staat klaar!” hoorde hij ineens roepen.
Het was zijn moeder. Joris ging naar binnen. Hij had wel trek gekregen van het skeeleren.
                “Mag ik mijn skeelers aanhouden, mam? Dan kan ik na het eten weer naar buiten.”
Zijn moeder vond het prima.
                “Ga maar snel zitten.”
Joris wilde vragen wat ze gingen eten, maar hij rook het al. Lekker: spaghetti met rode saus. Terwijl ze zaten te eten begon het nogal donker te worden buiten. Er kwamen een heleboel donkere wolken voor de zon. Als het maar niet gaat regenen, dacht Joris.
Tijdens het toetje begon het toch te regenen. Niet heel hard, maar toch. Als het regende, kon hij niet op zijn skeelers, die konden dan kapot gaan, had zijn moeder gezegd.
                “Mag ik nog buitenspelen, mama? Zonder skeelers?” vroeg Joris. “Ik kan Sarina vragen of zij met mij wil spelen.”
                “Als je je jas aandoet, mag je naar buiten.” Zei zijn moeder. “Maar als het gaat onweren, wil ik dat je meteen naar binnen komt. Dat is gevaarlijk!”
Joris trok snel zijn skeelers uit en zijn regenlaarzen aan. Hij gaf zijn moeder een kus en ging naar buiten.
                “Tot zo!”Riep Joris blij.
Joris rende naar het huis van Sarina. Ze woonde maar één straat verderop. Toen hij aankwam bij het huis, belde hij aan. Sarina’s vader deed open.
                “Hallo papa van Sarina, is Sarina er?”
                “Hallo Joris,” glimlachte Sarina’s vader. “Sarina is er wel, maar wij hebben bezoek. Ze kan dus niet komen spelen vandaag.”

Jammer, dacht Joris. Maar in zijn eentje kon hij ook goed spelen. Hij liep nog een straat verder, daar waren weilanden. Langs de rand van het weiland, bij het water, waren altijd een heleboel beestjes. Nu het regende, waren er vast veel regenwormen. Terwijl hij naar het weiland liep, hoorde hij in de verte wat gerommel. Het begon toch te onweren.
Hij keek om zich heen. Er gebeurde helemaal niets. Hoezo, gevaarlijk? Zijn moeder maakte zich weer veel te veel zorgen om niets. Rustig liep Joris naar de kant van het water. Voor zo’n beetje gedonder hoefde hij heus nog niet naar huis.

Joris had al vier regenwormen gevangen. Af en toe keek hij op naar de lucht. Die werd soms verlicht door een bliksemflits. Hij had weleens gehoord dat mensen geraakt konden worden door de bliksem. Maar dat zou hem heus niet gebeuren. Verderop stond een boom. Die zou dan geraakt worden, want die was veel groter dan hij.

Toen hij zich weer omdraaide om nog wat regenwormen te zoeken, schrok hij op van een nieuwe flits. Alles om zich heen werd fel verlicht. Hij hoorde een harde knal en ineens was alles zwart! Hij voelde, zag en hoorde niets meer. Zijn gedachten zonken weg. Alles was stil.

Op de grond naast de weilanden werd Joris wakker. Wat was er nou gebeurd? Was hij geraakt door de bliksem? Hij was erg geschrokken, maar verder voelde hij zich goed. Hij voelde aan zijn armen en benen. Alles was normaal. Hij ging maar snel naar huis. Hij had geen idee hoe lang hij daar had gelegen. Maar het was nog licht, dus waarschijnlijk niet heel laat.

Toen hij thuiskwam, zag hij zijn moeder. Ze zat rustig op de bank te lezen. Ze was dus nog niet ongerust. Joris besloot te doen alsof er niets gebeurd was en hij liet trots de wormen zien die hij had gevangen. Samen met zijn moeder keek hij nog even tv en daarna ging hij naar bed. Morgen was het zondag, dus kon hij weer de hele dag buiten spelen. Hopelijk was het dan weer lekker weer.

Toen Joris de volgende ochtend beneden kwam, was zijn moeder de tafel al aan het dekken voor het ontbijt. Vanuit het keukenraam zag hij de donkere wolken. Het ging zo vast weer regenen.
                “Het weer ziet er niet best uit.” zei zijn moeder.
                “Nee.” Mopperde Joris. “ik wou dat de zon scheen!”
Meteen daarna trokken de wolken weg en kwam de zon inderdaad door.
                “Kijk,” zei zijn moeder, “je hebt geluk!”
Snel at hij zijn boterham op en trok zijn schoenen aan.
                “Mag ik buiten spelen?” Vroeg hij terwijl hij zijn jas al aantrok.
                “ja,” zei zijn moeder lachend. “kom je op tijd terug voor het middageten?”
Joris pakte zijn vlieger en liep naar de parkeerplaats. Daar was altijd veel plek om zijn vlieger op te kunnen laten. Eenmaal op het plein rende hij hard, met zijn vlieger hoog. Hij liet hem los en....
Een meter verder viel hij weer op de grond. Er was veel te weinig wind! Joris keek naar de lucht. Als het nou wat harder waaide...
Meteen hoorde hij de bladeren van de bomen ritselen en de vlieger begon wat te wapperen. Hij rende nog een keer met de vlieger hoog in de lucht en ja hoor, daar ging hij. De vlieger werd meegenomen door de wind totdat hij boven de bomen kwam.
Gek, dat het ineens zo waait, dacht Joris. Als het nou nog harder zou waaien, kon de vlieger dan nog hoger?
Meteen ging het harder waaien.
Het lijkt wel of de wind doet wat ik wil! Dacht Joris.
En inderdaad, Joris kon denken dat het zachter waaide en meteen ging het zachter waaien. Als hij harder wilde, waaide het harder. Misschien was de zon ook wel gaan schijnen omdat hij het wilde.

Hij haalde de vlieger weer naar beneden. Zou hij het dan ook kunnen laten regenen?
Hij had het nog niet gedacht of er begonnen zich al wolken te vormen in de lucht. Op het moment dat hij regen dacht, voelde hij de eerste druppels vallen. Hij rende naar binnen om zijn regenlaarzen aan te trekken en mama’s grote paraplu te pakken. Hij liet het keihard regenen en ondertussen sprong hij in alle plassen. Wat een pret!

Toen hij geen zin meer had in de regen, liet hij de zon weer schijnen. Als ik het nu eens liet vriezen... dacht Joris... Er kwam een koude wind opzetten en hij zag dat de pas gevormde plassen langzaam bevroren! Hij nam een aanloopje en gleed over een grote plas heen. Hij rende de hele straat uit en gleed over alle plassen.

Inmiddels kreeg hij het wel koud, dus hij bedacht dat de zon maar weer moest schijnen. Natuurlijk gebeurde dat meteen. Joris vond het maar wat gaaf! Nu ben ik net een soort Superman dacht hij.Maar dan... Weerman! Hij wilde weleens proberen wat hij allemaal kon.  

Hij liet de zon schijnen, want dat was lekker warm, maar tegelijk liet hij het ook regenen. Meteen zag hij een mooie regenboog. Hij wilde dat de wind zo hard waaide dat hij er tegenin kon leunen zonder om te vallen. Als ik het nu harder laat waaien, dacht hij, kan ik misschien wel vliegen. Hij maakte zijn jas als een soort vleugels en de wind ging nóg harder waaien. Hij verloor bijna zijn evenwicht. Hij maakte een grote sprong en zodra zijn voeten de grond loslieten, werd hij meegenomen op de wind.
Vol verbazing keek hij in het rond. Wat ging hij hoog!
Hij werd nu wel erg nat, dus hij liet het maar ophouden met regenen, de wind mocht nog wel wat harder blazen van Joris. Hij werd meegevoerd tot hoog in de lucht. Oei! Dacht hij, dit is wel erg hoog! Hoe kom ik nu weer beneden?
Ik moet de wind laten stoppen, dacht Joris. En meteen viel de wind weg. Heel even leek Joris stil te hangen in de lucht. Daarna begon hij te vallen. Steeds sneller en sneller viel hij naar beneden.
                “Mamaaaaa!!” Riep hij en hij kneep zijn ogen dicht.
                “Joris!” hoorde hij zijn moeders stem.
Joris deed zijn ogen open en hij zag zijn moeder. Ze keek bezorgd naar hem. Waar kwam zij vandaan? Waar was hij?
Hij lag in een bed in een kamer met veel wit en met lichtgroene muren.
                “waar ben ik?” vroeg Joris.
                “Oh je bent wakker!” zei zijn moeder. “Je bent in het ziekenhuis. Weet je nog dat je buiten ging spelen in de regen? Je bent geraakt door de bliksem.”
                Joris keek zijn moeder aan. Hij voelde dat zijn lijf wel pijn deed. Het was dus allemaal maar een droom! Er zat nog een man naast zijn moeder. Het was de bakker.
                “Dit is Achmed.” Zei zijn moeder. “Hij was op weg naar huis en reed langs het weiland. Daar zag hij jou liggen. Hij heeft je meteen naar het ziekenhuis gebracht.”
                Joris keek naar Achmed. Het is maar goed dat hij me gevonden heeft, dacht Joris. Achmed heeft dan wel geen speciale krachten, maar eigenlijk is hij meer een superheld dan ik.