Ergens in de tekst mist een woord (een klein [....]). Als je het hebt gelezen en een idee hebt wat voor klein iets dat zou kunnen zijn, dan hoor ik het graag.
Verhaal (zonder titel)
Verhaal (zonder titel)
Renée keek door het raam van de verhoorkamer. Ze wiegelde op haar benen. Het raam was enigszins besmuikt doordat ze er dicht tegenaan had gestaan.
De stemming van het electoraat had uitgewezen dat zij nu hoofdinspecteur was van de afdeling moordzaken regio Utrecht, ressorterend onder de KLPD. Consciëntieus en noest vervulde ze altijd haar werk als inspecteur, wat haar tot de populairste kandidate voor deze functie had gemaakt. Vorige week was dit uitgebreid gefêteerd. Nu moest ze zich daadwerkelijk bewijzen in een nieuwe zaak.
In het kamertje achter het raam zat een buitenissige man. Het zou haar niet verbazen als zijn naam voorkwam in de nomenclatuur van strafbladhebbenden. Zijn liederlijke uiterlijk deed iets met haar. Normaal gesproken hield ze zich niet zo lang voor de ingang op, maar nu had een zekere vorm van inertie zich van haar meester gemaakt.
Het slachtoffer was een jonge vrouw. Ravissant had een collega haar genoemd. Dat moest –ie uit de foto’s in haar appartement opgemaakt hebben, want haar huidige uiterlijk was op zijn zachtst gezegd non-séduisant. Haar gezicht en hals waren verzengd. Door het vuur was haar nylon duster in de huid van haar hals en schouders gebrand. Het matras was doortrokken met het bloed wat uit een snee in haar zij was gekomen. Het was slechts licht geronnen toen ze met haar team aankwam. Het was dus hooguit een paar uur oud. Rolf en Wouter, de pathologen, waren het lichaam nu verder aan het onderzoeken. Ze hoopte dat ze snel met meer informatie zouden komen. Niet lang voordat de media op de stoep zouden staan en ze hen van informatie zou moeten voorzien...
Deze verdachte zag er rücksichtlos uit. Alsof hij zich er wel in vermeide om jonge vrouwen te verminken. Compleet anders was het bij de eerste verdachte die ze deze ochtend had verhoord. Die had eruit gezien alsof hij normaal gesproken friandises serveerde in een chic restaurant. Hij bleek echter patroon van een oude werf die hij via een sterfhuisconstructie had overgehouden aan een veelzijdig bedrijf in schepenbouw en vrachtvervoer. Inmiddels had hij zich daarin berust en vertelde hij bloemrijk over de nieuwe praam die hij had weten te bemachtigen. Hij diverteerde zich met het opknappen van zulke oude vaartuigen. Het dek was al helemaal vermolmd, maar dat kon hij gemakkelijk repareren, zei hij. Toen ze na die aberratie weer verder had gevraagd naar de zaak, zeeg de man ineen. Van zijn blijmoedige verschijning bleef weinig over. Wezensvreemd had hij verteld hoe erg hij was geschrokken toen hij haar had gevonden. Op de vraag waar hij was op het tijdstip van de moord, kon hij echter geen antwoord geven. Dat hij had geslapen, kon niemand beamen. Renée vermoedde dat hij gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was en daarom in de zaak verzeild was geraakt. Haar partner Jochem probeerde haar er echter van te overtuigen dat de man er meer mee te maken had. Uiteraard moest ze op de feiten afgaan, maar soms had Jochem ook wel een kruideniersmentaliteit. Dat maakte het soms moeilijker voor haar om op zijn theorieën af te gaan. De verdachte was voor alsnog vrij om te gaan door gebrek aan bewijs...
Over de tweede verdachte, Martin, de vriend van het slachtoffer, had ze zich nogal de sappel gemaakt. Het was een innemende jongeman die, zijn koffie fleppend, haar ostentatief aan bleef kijken. Ze had gepreludeerd op een mogelijk motief voor de moord. De vrouw had immers net haar testament laten verlijden, waarin ze haar vriend als eerste begunstigde had aangewezen. Hierop beschimpte de man haar. Hij bitste dat ze nooit een correlatie zou kunnen aantonen tussen het pas opgemaakte testament en de dood van zijn vriendin.
Renée was opgestaan en had zich naast de deur geposteerd. Vanaf daar had ze altijd het gevoel meer verwaardigd te worden, al kon ze dat niet ethologisch onderbouwen. Ze vroeg wanneer ze voor het laatst seks gehad hadden. Hij sprak liever over coïtus, gaf hij aan. Hij zag haar als zijn Succubus. Een engel overdag, een duivel in de slaapkamer. ‘Het enige medicijn voor mijn satyriasis’, voegde hij er haast kwalsterend aan toe.
Dit enigmatisch geklets had haar nog niet echt verder geholpen. Toch wilde ze hem niet laten gaan. Er moest een reden zijn om hem hier te kunnen houden. Het leek echter alsof hij zijn wonne haalde uit het kundig pareren van al haar vragen en opmerkingen. Ze had het zich erg gedebiteerd dat ze niet door zijn doorwrochte verhalen heen kon prikken. Na alles wat ze had gezegd, had hij meesmuilend naar haar gekeken. Alsof hij haar maar koddig vond.
Toen kwam opeens een meisje van rond de zestien het bureau binnengelopen. Als zusje van het slachtoffer had ze het recht om met de hoofdinspecteur te spreken, dus had Renée even vrijaf van de vreemde misantroop. Het anders waarschijnlijk guitige meisje stelde zich voor als langoustine, wat Renées deernis voor het meisje nog wat versterkte. Onnodig, bleek achteraf, want ze heette Augustine.
Augustine had zo’n zuurstokje wat je in twee verschillende smaken suiker kon dippen. Heel nostalgisch. Al dippend vertelde ze over haar zus. Ondanks het relatief grotere leeftijdsverschil waren zij en haar zus van kindsbeen af onafscheidelijk geweest, vertelde Augustine. Ze had het nog niet gezegd of ze barstte in een enorm geweeklaag uit. Het was allemaal de schuld van Martin, had ze geroepen. Talend had Renée geprobeerd erachter te komen wat het meisje bedoelde. Het meisje strubbelde eerst wat tegen, zichtbaar schuldbewust. Ze gaf aan zich aan een soort omerta te moeten houden. Een eed die ze met haar zus had afgesloten toen ze nog jonger waren om nooit over de ander te praten. Gelukkig bleek ze redelijk eenvoudig over te halen door het cliché dat er soulagement te halen valt uit het uitspreken van moeilijke zaken. Stoïcijns deed ze daarna haar verhaal.
Ze beschreef haar zus als een egomaan. ‘Buiten het feit dat ze de ‘heilige eed’ met mij in ere hield, kon niemand staat op haar maken. Om haar autocratie te laten gelden was ze vastberaden om kabbalist te worden. Hoewel zelf niet joods en zonder enig idee waar ze over sprak, canoniseerde ze de kabbalistiek tot haar nieuwe levenswijze. Ze was amper nog te bereiken, alsof ze zich achter een staketsel bevond. Ze werd de dissident van de familie. Het enige waar ze nog over sprak, was ‘heilige Martin’. Dan lispelde ze, als ze het in haar ogen welverdiende epitheton uitsprak.’ Een korte stilte. Het verhaal werd regelmatig onderbroken door allerhande interjecties als ‘kut’, ‘godverdomme’, ‘godbetert’ en af en toe een zucht.
‘Ze was een hypochonder’, ging Augustine verder. ‘Ze –zucht- zag altijd onheil aan de kimme en verwachtte dat haar –zucht- gegoochel met cijfertjes een volta in haar –godverdomme- leven zou betekenen. Kut. Een volta inderdaad, het werd godbetert de verarming van haar leven. Bakenloos en verdoold was ze, alleen had ze dat zelf niet door. Ze vond het zelf, en ik citeer: ‘heel ende gaar ontbolsterend.’’
‘Voordat ze Martin leerde kennen, was ze lucide en monter. Ze had een grote dadendrang en allerlei toekomstplannen. Ze had niks met het bovenzinnelijke. Van al het transcendentaal geneuzel wat je tegenwoordig op tv ziet, moest ze niets hebben. Als je daar tegenwoordig echter een opmerking over maakte, reageerde ze snibbig. Ze mocht toch heus wel van gedachten veranderen? Meestal mondde dat uit in een requisitoir van haar kant, waarbij ze zich allerminst minzaam opstelde.’
Renée keek weer door het raam naar de man. Ze had het gevoel dat zijn achenebbisje voorkomen en apatische blik iets verborgen. Een formalist zou hem meteen tot liefhebber van de sterkedrank of tot exhibitionist hebben gebombardeerd. Als hij zich echter een beetje toilet zou maken, zou hij best een kans maken bij nubiele jongedames.
Ze keek op. Daar kwam Rolf aan met een rapport. Rolf was met zijn ingeschapen vorm van afasie een heuse vermaardheid op het bureau. Toch respecteerde iedereen hem. De laatste reorganisatie had veel arbeidsbesparing opgeleverd, waardoor hij voor zijn plaats binnen het bureau had moeten vechten. Manmoedig was hij naar het hoofdbureau gegaan waar hij een voldingend betoog hield. Het leverde hem naast het behoud van zijn baan een hoofdstuk binnen de ongeschreven historiografie van het bureau op.
Om te voorkomen dat Rolf en Wouter vertweezamen in de kelder, komen ze regelmatig langs om verslag te doen van hun bevindingen. Samen met de laboratoriumspecialist vormen ze een soort ménage à trois. Daarbinnen begrijpen ze elkaar feilloos, maar buitenstaanders hebben er soms nogal moeite mee.
Rolf had een plastic zakje meegenomen met daarin een klein . Het zat in haar kleding beplooid, zei hij. ‘Dan nog iets... we hebben een procreatie gemaakt op basis van de huidige feiten.’ Je moest bij Rolf regelmatig raden waar het over ging. Ze vond het onaardig om hem elke keer op zijn fouten te wijzen. Waar het kon, maakte ze dus uit de context op wat hij daadwerkelijk bedoelde.
’Waarschijnlijk heeft ze haar foerageplek gisteravond elders gezocht (ze is uit eten geweest). We vonden resten van pastrami en schorseneer in haar maag. De jongedame boemelde naar alle waarschijnlijk nogal wat af. Zo ook, verdenken wij, gisteravond. In haar bloed namelijk hoge concentraties alcohol. Ze vlinderde die avond van man naar man of vrouw. Dat wijzen de sporen van speeksel in haar mond aan. Doordat de brand enkel oppervlakkig was, konden we gelukkig uit haar keelholte nog wat sporen waarborgen. Waarschijnlijk had ze aardig wat misbaar gemaakt toen ze in brand stond, want haar luchtpijp en stembanden waren nogal blauw.’ Rolf wist het, misschien wel door de afasie, altijd zo banaal te brengen... Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. ‘Het was geen kaantje hoor!’, voegde hij eraan toe. ‘We vonden nog een poeder rondom haar wond. We dachten eerst dat het een medicijn was, maar we hebben de samenstelling niet teruggevonden in het medisch repertorium. Rick (de laboratoriumspecialist) gaf aan dat het voornamelijk uit glucose bestond. En tot slot: geen sporen van recente copulatie.’
De schellen vielen Renée van de ogen. Ze bedankte Rolf en rende vlug naar buiten. Tegen Jochem riep ze dat hij de buitenissige verdachte naar huis kon sturen en Augustine moest ophalen. Tien minuten laten kwam ze terug en liep meteen door naar Rick. Ze overhandigde hem een zakje Double Dip en vroeg hem dat te vergelijken met het mysterieuze poeder. Ondertussen kwam Jochem met Augustine aan. Ze vertelde Jochem het verhaal en even later kwam ook Rick met de bevestiging dat het inderdaad hetzelfde poeder was.
Nu ze eraan terugdacht, verbaasde de manier waarop Augustine haar verhaal had gedaan haar ook. Na haar aanvankelijke terughoudendheid, werd haar woordenstroom haast onstelpbaar. Haar exorbitante zus had haar wellicht nogal timide gemaakt. Nu zij er niet meer was kon ze eindelijk wat meer in het voetlicht treden. De een zijn dood...
Een toepasselijk adagium.
De zus teemde nu dat er geen reden kon zijn waarom ze haar weer hadden opgehaald. Ze had toch alles verteld wat ze wist? Renée legde ostentatief het zakje Double Dip op tafel en deed weer een stap naar achteren. Ze keek Augustine aan. Die sloeg haar ogen neer en bekende.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten