Naar A Christmas Carol van Charles Dickens
Het was 24 december. Een dag voor kerst. Sebastiaan zat op de bso. Vandaag nog. Morgen begon de kerstvakantie en waren zijn ouders ook thuis. Hij zat op de bank met zijn DS te spelen. Jochem en Saartje waren net komen vragen of hij een spelletje met ze wilde doen. Dat had hij weleens eerder gedaan, maar daarna vroegen ze steeds of ze ook een keer met zijn DS mochten. En dat wilde hij niet. Moesten ze er zelf maar een aan hun ouders vragen. Nu kwam Bart bij hem zitten.
'Mag ik kijken?' vroeg Bart.
'Mag ik kijken?' vroeg Bart.
'Ja hoor.' mompelde Sebastiaan zonder op te kijken van zijn schermpje. Hij had er eigenlijk geen zin in. Ook Bart zou wel weer met zijn DS willen spelen.
'Hee, dat spelletje ken ik!' riep Bart enthousiast. 'Er zit daar een geheime doorgang, hè.' Sebastiaan ging gewoon door.
'Hee, je loopt er voorbij.' zei bart. 'Weet je niet waar het is? Zal ik het even laten zien?'
Zie je wel, dacht Sebastiaan. Nu wil hij met mijn DS. Dat is het enige dat ze altijd willen.
'Nee.' zei Sebastiaan een beetje kortaf. 'Ik kan het zelf wel.'
'Ik wilde alleen maar helpen, hoor.' zei Bart en hij stond op.
Sebastiaan keek naar zijn schermpje. Nu had hij helemaal geen zin meer. Die bemoeial had het verpest. Hij stopte zijn DS in zijn tas en stond op. Hij keek op of niemand hem zag en hij glipte het lokaal uit. De bso zat in hetzelfde gebouw als zijn school, dus er was genoeg ruimte om even alleen te zijn. Hoewel dat eigenlijk niet mocht.
Hij deed de deur open van het lokaal van groep zeven. Hier zou hij rustig kunnen zitten. Toen hij het lokaal in keek, schrok hij. Daar zat al iemand!
'Wie ben jij?' vroeg hij.
Het meisje keek op. 'Ik ben Johanna.' zei ze. 'Kerstgeest van het verleden.
'Kerstgeest, ja hoor.' zei Sebastiaan. 'Wat doe je hier?'
'Ik ben hier voor jou', zei het meisje en ze liep ze naar hem toe. 'ik wil je wat laten zien, kom mee.'
Ze nam hem mee terug naar de bso. Terwijl ze terugliepen, zag Sebastiaan dat de school veranderd was. Hij keek op een bordje bij het raam. Groep 6B, juf Marieke stond erop. Dat klopte helemaal niet! Groep 6B zat ergens anders!
'Waar zijn we?' vroeg Sebastiaan. Hij begreep er niets van.
'Ssssst, kijk maar!' zei Johanna.
Hij zag twee jongetjes, een paar jaar jonger dan hij. Hee, dacht Sebastiaan. dat ene jongetje zit nu niet meer op de bso. Hij is verhuisd. Het andere jongetje draaide zich om. Sebastiaan schrok. 'Dat ben ik!' riep hij. 'Hoe kan dat? Waar zijn we? Wie ben jij?'
'Kijk nou maar', glimlachte het meisje. Zou ze dan echt een geest zijn?
Hij zag de twee jongetjes spelen. Hij vond het gek om naar zichzelf te kijken. Hijzelf speelde met een autootje. Het andere jongetje had ook een auto. Het was een bestuurbare auto met afstandsbediening, zag Sebastiaan nu. Hij keek nog even en zag hoe zijn jongere versie jaloers naar de bestuurbare auto keek. Hij mocht er heel even mee spelen, maar daarna werd de afstandsbediening ruw afgepakt. De tijd was om, had het jongetje gezegd. Huilend rende de jonge Sebastiaan het lokaal uit. De echte Sebastiaan rende erachteraan, maar toen hij het lokaal uit rende was het donker en stond hij op straat. Een jongetje van zijn leeftijd keek hem aan. Sebastiaan schrok.
'Hoi Sebastiaan!' zei hij. 'Ik wil je wat laten zien. Kom je mee?'
Nog een keer? dacht Sebastiaan.
'Gaan we nou weer een of andere stomme jeugdherinnering bekijken?', mopperde hij.
'Nee hoor, wees maar niet bang.' zei het jongetje opgewekt. 'Ik ben de kerstgeest van het heden.
Ze liepen naar een huis en door de ramen keken ze naar binnen. 'Dat is Saartje' zei Sebastiaan verwonderd, 'van de bso.' Hij zag hoe Saartje met haar ouders de kerstboom versierde. Ze lachten veel. Hup! Daar tilde Saartjes vader haar op zijn nek, zodat ze de piek op de boom kon zetten. Ook haar kleine broertje hielp mee. Hij versierde de onderste takken. Het zag er heel gezellig uit.
'Kom, we moeten verder!' zei de kerstgeest en hij liep weg. Sebastiaan schrok op uit het vredige beeld. 'Waar moeten we dan naartoe?', vroeg hij verbaasd.
Het jongetje lachte alleen maar en liep door. Hm, ook al zo'n kletskous, dacht Sebastiaan.
Ze kwamen bij een ander huis aan. Sebastiaan herkende het huis van Bart. Hij zag een lange tafel, gedekt voor wel tien personen. Barts vader kwam aanlopen met een grote pan met soep en riep: 'Aan tafel!'
Toen de deksel eraf ging zag Sebastiaan dat het helemaal geen soep was. Het was boerenkool!
'En omdat het kerst is: vandaag extra veel jus!' zei de opa van Bart vrolijk.
Vond hij het dan niet jammer dat er geen uitgebreid kerstdiner op tafel stond?
Na het eten wasten ze samen af en speelden ze spelletjes. De open haard ging aan en een klein meisje viel op opa's schoot in slaap.
'Oké, kom mee!', hoorde Sebastiaan ineens naast zich. Het jongetje pakte zijn hand en de wereld om hun heen verdween. Toen hij weer wat kon zien, stonden ze op een drukke weg.
'Bij wie gaan we, AAAH!' Sebastiaan had wat willen vragen, maar zag ineens dat het jongetje nu een meisje was. Van schrik liet hij haar hand los.
'Volg mij.' zei ze. 'Ik ben Britta, kerstgeest van de toekomst.'
'Toekomst?' Sebastiaan keek haar vragend aan. 'Waar zijn we?'
De winkels kwamen hem wel bekend voor. Alleen reden er heel andere auto's en zagen de huizen er veel nieuwer uit. Voor de deur van een grote flat bleef het meisje staan.
'Hier moeten we naar boven.' zei ze en ze wees omhoog. Ze pakte Sebastiaans hand en samen zweefden ze naar boven. Het verbaasde Sebastiaan al lang niet meer.
Ze kwamen tot stilstand op een saai balkon. Er stond een verdorde plant in de hoek en een paar vuilniszakken. Door het raam zagen ze een volwassen man. Hij zat achter zijn computer en mompelde wat. Om hem heen lagen allemaal papieren. Hij leek verzonken in zijn werk... En dat met kerst.
Britta stapte door het raam naar binnen.
'Wat doe je?' siste Sebastiaan. 'Je kunt niet zomaar dat huis binnengaan!'
Britta lachte. 'Kerstgeest, weet je nog?'
Voorzichtig stapte Sebastiaan achter haar aan. Het was een mooi appartement, met allemaal dure spullen.
'Kijk. Een kerstkaart.' zei Britta en ze liet een kaart zien met bloemen. Fijne feestdagen stond erop. En met een bibberig handschrift: Maak er wat van dit jaar, jongen. Van je moeder.
'Waarom zijn we eigenlijk bij deze man op bezoek?', vroeg Sebastiaan. 'Wie is dit?' Britta keek hem aan. 'Kijk zelf maar.' zei ze.
Sebastiaan keek eens goed naar de man. Hij kwam hem bekend voor. Hij leek een beetje op zijn vader. Maar als dit de toekomst was, dan moest zijn vader al veel ouder zijn. Daar! Op die foto! Dát was zijn vader. Maar dan was dit... Deze troosteloze verschijning, die met kerst in zijn eentje thuis zit en maar één kerstkaart krijgt.... Dat was hijzelf!
Sebastiaan keek nog eens goed om zich heen. Al die dure spullen waren dus van hem. Dan had hij vast een goede baan gekregen. Nouja... goed? Een goed salaris blijkbaar, maar ook doorwerken met kerst. Of was dat alleen maar omdat hij niets beters te doen had? En niemand had om naartoe te gaan.
Sebastiaan keek nog even naar zijn latere zelf. Hij werd er niet vrolijk van.
'Kan ik nu weer terug naar de bso?' vroeg Sebastiaan een beetje knorrig aan Britta.
'Geen reden om er chagrijnig van te worden, hoor. Jij bent het maar.' zei Britta plagerig.
'Jij hebt makkelijk praten.' zei Sebastiaan. 'Laten we gaan.'
Terug op de bso zwaaide Britta naar Sebastiaan.
'Dag.' Zei Sebastiaan. Hij keek haar na. Nog voor ze de hoek om was, verdween ze in het niets.
Hij zuchtte.. op de bso zouden ze wel boos zijn dat hij zo lang was weggebleven. Voorzichtig stapte hij het lokaal in. Gek, niemand keek op. Hij keek op de klok. Er was helemaal geen tijd voorbij gegaan! Dan ging hij ook maar zitten alsof er niets aan de hand was.
Toen zijn moeder hem kwam halen, rende hij naar haar toe. 'Mam!' riep hij. Enthousiast ving zijn moeder hem op. Terwijl ze naar de auto liepen, vroeg Sebastiaan: 'Zullen we morgen een keer zelf koken, mam?' Verrast keek zijn moeder op. Ze gingen eigenlijk altijd uit eten met kerst.
'En wat zou je dan willen maken?' vroeg ze.
'Iets lekkers.' zei Sebastiaan.
'Nou,' zei zijn moeder, 'dan moeten we maar snel boodschappen gaan doen.' Samen gingen ze naar de supermarkt. Ze haalden van alles in huis waarmee ze een heerlijk kerstgerecht konden maken.
De volgende dag dekte Sebastiaan zelf de tafel. Hij maakte het net zo mooi als in een restaurant.
'Kijk, pap!', zei Sebastiaan en hij wees op een zelfgeschreven naambordje, 'hier zit jij!'
Zijn vader keek verbaasd op.
Na het eten stond Sebastiaans moeder op. 'Zo,' zei ze, 'na al dat harde werk heb je dit wel verdiend.' Ze haalde een pakje onder de kerstboom vandaan. Sebastiaan pakte het uit en zag: een nieuw spelletje voor de DS!
'Yes!' riep hij blij. 'Dank je wel!' Hij gaf zijn ouders een zoen. 'Mag ik hem meteen proberen?' vroeg Sebastiaan. Zijn moeder knikte.
Toen hij een paar dagen later weer op de bso kwam, was het rustig. Niet veel ouders hoefden te werken tussen kerst en oud en nieuw. Hij had zijn DS met zijn nieuwe spelletje meegenomen. Bart was er wel en kwam geinteresseerd naast hem zitten.
'Wow, een nieuw spel?' vroeg Bart.
'Ja...' zei Sebastiaan, 'wil je het een keer proberen?'
'Eh, ja, tuurlijk... mag dat?' vroeg Bart.
Sebastiaan gaf de DS aan Bart en keek met hem mee. Hij kon het eigenlijk best wel goed. Om beurten probeerden ze de levels te halen. De ene keer lukte het Sebastiaan. De andere keer Bart. Eigenlijk was het toch wel leuk om te delen.
De drie kerstgeesten hadden door het raam staan kijken. Ze lachten. Missie volbracht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten